‘we moeten wel wat doen’-stress

Het zat er al even aan te komen. Een jaar of vijf om eerlijk te zijn. Na het 45- jarig huwelijksfeest van mijn ouders, naderde de 50 jaar gestaag. En met het klimmen der jaar, steeg de ‘we moeten wel wat doen’-stress. Waren we eerst wat afwachtend ‘we moeten het nog maar zien of ze het wel halen’, sloeg dat vorig jaar april om in ‘ohhhh we hebben nog een heel jaar’.

In die ‘we moeten wel wat doen ‘-stress blijkt in de familie een onderverdeling te zitten. De eerste splitsing die al rap zichtbaar wordt, is puur genetisch bepaald: mannen versus vrouwen. Het zal geen grote verrassing zijn, dat mannen niet tot nauwelijks behept zijn met dit stresshormoon. De tweede splitsing is de verdeling tussen de ‘koude’ en ‘warme’ kant. Bij de mannelijke varianten van de koude kant ontbreekt het stresshormoon volledig. Het enige verschijnsel wat nog enigszins waarneembaar is en bij enige vorm van gevoel in de buurt komt, is de uitspraak: ‘oh, is het volgende week al?’.

Bij de mannelijke afvaardiging aan de warme kant is een ander fenomeen zichtbaar. Het ‘struisvogel’-fenomeen. Dit fenomeen laat zich het best omschrijven als ‘ik heb geen facebook dus ik weet van niks’ (broer Michiel), ‘ik vind alles best’ (Michiel) en ‘ik heb alleen verstand van patat bakken (ook Michiel) tot ‘mijn vrouw moet bijna bevallen (broer Arnout)’, ‘moeten we Michiel niet bij deze discussie betrekken?’ (Arnout) tot ‘ik doe alleen computer-eerste-hulp’ (ook Arnout)’.

Dan de vrouwelijk afvaardiging. Bij vrouwen is het stresshormoon in zoverre doorontwikkeld dat de koude kant in ieder geval actief reageert op de summier aangedragen suggesties van de vrouwelijk warme kant. Maar om eerlijk te zijn schoot ook dat niet erg op. Aanmoedigende berichten als ‘dat lijkt me niks’ en ‘al weer?’ smoorden elke vorm van initiatief –hoe klein ook- in de kiem.

Dan rest de warme vrouwelijke kant. In concreto mijn zus Anne-Marie en ik dus. Stilzwijgend hebben Anne-marie en ik een strijd gevoerd. Wie kan het langst op haar handen zitten? Ik heb jammerlijk verloren. Ik gaf als eerste toen. Ongeveer een maand geleden brak ik. Ik belde Annemarie op. “Mayday. Anne-Marie we moeten echt wat verzinnen. Slapeloze nachten.  Handen in het haar. Wat moeten we voor Pa en Ma verzinnen??“.

Een liedje? He bah nee hoor daar krijg ik een ‘oma-Vree-wordt-65-gevoel’ bij. Foto maken?? Nee, hebben we al gedaan met 35 en 45 jaar. Een knutselwerk? Ik krijg mijn kinderen echt zo gek niet meer hoor? Theaterbon cadeau doen dan? Al gedaan bij 40 jaar. Muziekconcert ? Nee. Daar valt mama bij in slaap. Met een bootje varen? Met 40 jaar al gehad en pa is snel zeeziek. Sowieso geen kerkdienst hoor. Al gedaan bij 25 jaar en ik vind dat echt niets. Stadsrondtour? Valt af. Al bij 45 jaar gedaan.

Uit eten dan?? Dat moet na 25 jaar toch wel weer kunnen? Zullen we gewoon weer uit eten doen? Dat is toch altijd leuk? Het is even stil aan de andere kant van de lijn. “Oke, uit eten. Maar dan deze keer niet weer bij restaurant de Hoogt hoor. Het moet wel wat anders zijn. En ohh, niet al te duur hoor want het is zo’n dure maand. En wel makkelijk toegankelijk. Dat ze zelf kunnen bepalen waar en wanneer ze aan kunnen schuiven, zeg maar. Dat is ook beter voor de rug van ma. Kunnen ze zelf bepalen wanneer het uitkomt. En ook met een menukaart waar voor beiden wat wils op staat. Dus voor pa dingen zonder kaas en voor mam lekker veel groente en aardappelen. En natuurlijk een lekker toetje.”

Gerust gesteld en vol met goede suggesties hang ik op. In de navolgende dagen ga ik druk aan de slag met mogelijke restaurantkeuzes. En dan…. valt mij oog op DE PERFECTE OPLOSSING. Het ultieme cadeau, zeg maar.

“230 filialen in Nederland waarvan een groot aantal op zgn. ‘zichtlocaties’. Merendeel beschikt over een terras. Dagelijks geopend van 7 uur ‘s morgen tot circa 23:00 ‘s avonds. Mogelijkheid om vanuit de auto van het culinaire aanbod te genieten. Brede menukaart. Goed dessert. Altijd volle restaurants dus goed eten!! En niet te vergeten de euroknallers.”

Pap, mam, Geniet er van. Van harte met jullie trouwdag en op naar de 55 jaar. En Annemarie, begin jij maar vast met nadenken wat we kunnen doen als ze 55 jaar getrouwd zijn. Het is jouw beurt.

 ————-

We speelden even met de gedachte om jullie echt naar de Mc Donald te laten gaan. Gezellig met 14 kleinkinderen. Maar natuurlijk is dat geen cadeau voor een gouden paar. Lieve pa en ma. We zijn ontzettend trots op jullie. Jullie huwelijk heeft ons een heerlijke jeugd gegeven met mooie en grappige herinneringen aan het gezinsleven en vele vakanties. Iedereen is altijd welkom in jullie huis en wordt ontvangen met een praatje, een momentje aandacht en een bakje koffie (wel zwart).

Een wereldreiziger genaamd Chris Mc Candles schreef ‘Geluk is alleen echt als het gedeeld wordt’. Dit was zijn laatst geschreven zin. De jonge man stierf in zijn eentje bij het trekken door de wildernis van Alaska in 1992. Hij krabbelde deze zin op een blad van het gehavende boek van Dokter Zhivago, dat hij bij zich had.

Pappa, mamma, jullie zijn de personificatie van deze wijze woorden. Geluk kan alleen bestaan als het gedeeld wordt. Ons cadeau sluit daar op aan. Wat is nou leuker dan met zijn tweeën uit eten gaan? Precies, met je kinderen uit eten gaan in jullie eigen stad Den Haag. We gaan er met zijn allen een gezellige avond van maken en vieren dat jullie een gouden paar zijn. Geluk is alleen echt als het gedeeld kan worden.

 

Dit bericht is geplaatst in Al het andere. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *