Wat zeggen cijfers nou eigenlijk?

Het blijft toch een lastig fenomeen: Hoe veilig voel je je? In onze pogingen alles meetbaar te maken en daarover verantwoording af te leggen, blijft ook het gevoel van veiligheid niet achter. En zo komt er een dag dat de inzet van straatcoaches zinloos blijkt, omdat de harde cijfers van jeugdoverlast en kleine criminaliteit niet aantoonbaar zijn teruggedrongen. Aldus Vasco Lub in zijn rapport Falende wijkaanpak dat 25 april 2013 is gepubliceerd.

Als accountant ken ik als geen ander de relativiteit van cijfers. De vragen die onmiddellijk bij mij opkomen zijn: Hoe wordt dat geteld, jeugdoverlast? Het aantal meldingen dat hierover is binnen gekomen, het aantal aangiftes dat is gedaan? Is de methode om jeugdoverlast te meten de afgelopen jaren wel hetzelfde geweest? Kan het zijn dat jeugdoverlast zonder straatcoach juist wel was gestegen? En kan het gevoel van objectieve of subjectieve veiligheid direct vertaald worden in cijfers over overlast en criminaliteit?

Maar eigenlijk vind ik deze vragen helemaal niet zo belangrijk. Wat zeggen cijfers nou eigenlijk? Wat kun je ermee als straatcoach, zal ik maar zeggen? Ik wil best geloven dat de inzet van straatcoaches of wijksport niet (altijd) helpt om overlast en verloedering tegen te gaan. Maar harde cijfers zullen me niet overtuigen. Interessanter is het om van straatcoaches, wijksportbegeleiders en buurtwerkers te horen wat ze nu precies doen. Waar zijn ze succesvol in en tegen welke problemen lopen ze aan?

Zo zou ik best eens van een straatcoach willen horen dat hij bijvoorbeeld, bij gebrek aan een wapenstok, er vanaf ziet om de eigenaar van een op-straat-poepende-hond aan te spreken. Of van een buurtwerker te horen dat hij zich erg oncomfortabel voelt om op een groep van tien hangjongeren af te stappen en zich voor te stellen als “De buurtwerker.En kom gezellig eens in het wijkcentrum langs.” Daar moeten we niet moeilijk over doen. Deze situaties bestaan.

Laat de straatcoaches en buurtwerkers deze dilemma’s eerst maar eens op tafel gooien. Dan kunnen wij dat op ons laten inwerken voordat we weer gaan smijten met een nieuw initiatief als een burgerwacht, een buitengewoon opsporingsambtenaar of een – ouderwetse – jongerenwerker. Om nog maar de zwijgen van het bemannen van eventuele vacatures van buitengewoon opsporingsambtenaar of jongerenwerker. Want wie denkt u dat deze vacatures zal gaan invullen? Precies, de straatcoaches van nu.

straatcoaches gezocht

Deze blog staat ook op passie voor publieke verantwoording

Dit bericht is geplaatst in Jeugd, Outside-in onderzoek met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *