“Ik heb gezegd” – over mensen die inspireren

Ik ben gek op tradities en rituelen. Weken voor Sinterklaas aankomt in Nederland kijk ik al uit naar het moment waarop ik met mijn kinderen voor de Hema sta (vaste stek) om naar de Sint te zwaaien. Prinsjesdag. Ik zit voor de tv om me te verwonderen over koetsen, kostuums en een koning. Het aansteken van het Olympisch vuur. Je kunt me wegdragen. Ja, zelfs de marathon van Rotterdam is niet echt als Lee Towers “you’ll never walk alone” niet heeft gezongen. Dus toen een goede vriend vertelde dat hij de leerstoel Betonconstructies aan de TU Delft had aanvaard, nodigde ik mezelf direct uit: “Wanneer is de inauguratie? Ik zit in de zaal”.

Gisteren was het zover. Voor wie nog nooit een inauguratie van een professor heeft meegemaakt, schets ik graag even het beeld. Een grote zaal vol met mensen op het universiteitscomplex, dat –hoe toepasselijk voor de TU Delft- nagenoeg volledig is opgetrokken uit beton. Maar ik ben een leek. Het zou ook makkelijk baksteen geweest kunnen zijn. De Pedel van de universiteit (uitgesproken als ‘pedél’ met de klemtoon op de laatste lettergreep) stampt met de universiteitsstaf op de grond, waarna iedereen gaat staan. Een gevolg van 40 professoren in lange toga’s schrijdt naar binnen en neemt voorin de zaal plaats. Daarna mogen we weer gaan zitten. De conrector treedt – namens de rector magnificus – naar voren en licht toe waarom Dirk Arend Hordijk de gedroomde kandidaat voor de leerstoel Betonconstructies van de TU Delft is. Uiteraard in zeer plechtige bewoordingen, maar ik kan goed tussen de regels door lezen. Hij glimt van zelfgenoegzaamheid dat Dick voor de baan is gestrikt. Daarna is het de beurt aan de professor om zijn oratie uit te spreken.

Screenshot 2013-09-22 08.22.18

De professor stapt naar voren. Om mij heen voel je de spanning in het publiek toenemen. Wat gaat hij zeggen? In 30 minuten tijd neemt de professor ons mee in de bedoeling van de leerstoel. Waarom het belangrijk is goed onderwijs te geven over betonconstructies. Waarom onderzoek naar nieuwe mogelijkheden van beton nodig is. Met mooie tekeningen en fraaie foto’s wordt het mij als leek als snel duidelijk. Beton zit echt overal! En je kan maar beter zorgen dat het ook goed is neergelegd, want anders zijn de rapen gaar. Na 30 minuten heeft de professor de taak, die voor hem ligt, haarfijn gefileerd; Beton ziet er grijs uit, maar het is het niet. Met de woorden: “Ik heb gezegd” is de oratie ten einde. Applaus valt de professor ten deel.

Zoals gezegd. Ik ben gek op tradities en rituelen. Het is plechtig. Het geeft saamhorigheid. En, het heeft ook iets gemakkelijks over zich. Je hoeft er niet veel voor te doen – oké, de marathon Rotterdam daar gelaten -. Het overkomt je als het ware. Je bent er onderdeel van en anderen regelen het verder voor je. Maar het is ook vluchtig. Op 6 december wordt Sinterklaas onbarmhartig aan de kant geschoven door de Kerstman. Op de 3e woensdag in september worden de jurken en hoedjes ongenadig bekritiseerd. De Olympische vlam dooft na 2 weken. En Dick wordt –professor of niet- straks weer ‘schijt gelopen’ door zijn hardloopgroepje. Maar toch was de oratie van Dick anders. Als je mij vraagt: “Welke mensen inspireren je?”, dan zal ik niet zeggen Obama, Nelson Mandela of lady Gaga. Nee. Het zijn gewone mensen die mij inspireren. Mensen die vol liefde en overgave zorgen voor hun gehandicapte kind. Mensen die een mooi bloeiend bedrijf weten op te bouwen. Mensen die mooi kunnen schrijven. Dat soort dingen. En mensen die bijvoorbeeld eerst wiskundeleraar waren en die -na jarenlang inzetten voor hun vakgebied- vervolgens professor worden. Zo’n professor zelfs dat een universiteit zijn deeltijdbeschikbaarheid verkiest boven iemand die fulltime beschikbaar is.

Wat ik maar wil zeggen. Het ritueel van gisteren had vandaag zomaar vervlogen kunnen zijn. Maar dat is het niet. Over betonzaken weet ik nog steeds niet veel, maar de toespraak inspireerde me met prachtige woorden als ‘vermoeiingsgedrag van beton’, liefde voor het vakgebied. Dat Dick veel weet over vermoeiingsgedrag en het voorkomen ervan, was mij op loopgebied al bekend, maar ook voor uw tuinhuisjes kunt u dus bij hem terecht. Dick is het cement dat onze loopgroep bij elkaar houdt. Ik kijk er naar dat hij ons snel weer komt inspireren en vermoeien. “Ik heb gezegd”.

Dit bericht is geplaatst in Al het andere. Bookmark de permalink.

2 reacties op “Ik heb gezegd” – over mensen die inspireren

  1. marianne schreef:

    Hoe inspirerend dan weer door jou opgetekend Eline. Compliment!

  2. Teun schreef:

    Heel mooi voorgedragen, kan het voor het eerst met droge ogen aanhoren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *