Elvis has left the building

Het nieuws over het vertrek van Deloitte topman Piet Hein Meeter zal u vast niet zijn ontgaan. Tenminste, als u accountant bent. In alle andere gevallen zult u uw schouders hebben opgetrokken en gedacht hebben “zie je wel, het is ook altijd wat met die dure accountants”. Realiseert u zich dat deze laatste groep mensen een paar miljoen Nederlands betreft? Zie hier de treurnis van het nieuwsbericht.

Screenshot 2013-09-21 22.33.26

Sinds januari 2012 was Piet Hein Meeter, als fiscalist, CEO van een van de grootste accountantskantoren van Nederland. Uiteraard leverde het gesprekstof op of een fiscalist wel voldoende doordrongen is van de lastige positie waarin accountants zich tegenwoordig bevinden; rechtszaken tegen accountantskantoren, de AFM die in de nek hijgt, aanpassingen van de wet op het accountantsberoep. Zwaar weer wordt er gemompeld en dan juist een fiscalist aan het roer. Het gemompel is verstomd. Deloitte heeft in goed overleg met Meeter besloten dat hij aftreedt. De concurrenten lachen in hun vuistje. Maar wat is hier aan de hand?

Helemaal duidelijk is het nog niet, maar Meeter heeft tegen de regels in financiële belangen in een organisatie waarvoor Deloitte de accountantscontrole verricht. Met andere woorden, naar alle waarschijnlijkheid had Meeter in het kader van zijn pensioenopbouw aan zijn vermogensbeheerder gevraagd zijn zuur verdiende centen te beleggen. En die beste vermogensbeheerder heeft dat gedaan in een fonds dat door Deloitte wordt gecontroleerd. Als reactie op het aftreden van Meeter heb ik hier en daar al een instemmend ‘hear, hear’ gehoord. Maar de vraag rijst: Hoe erg is dit nou?

De regels om de onafhankelijkheid van accountants te waarborgen zijn de afgelopen jaren steeds verder aangescherpt, omdat beroepsgenoten zich lieten leiden door eigen belang. Ze bleken manipuleerbaar, gevoelig voor de druk van anderen, voor de druk van geld, van macht. Aangezien dit voor de vertrouwenspositie van de accountant niet wenselijk is, zijn strenge regels bedacht. De accountant mag geen financiële belangen hebben in de cliënten die hij controleert. Maar, door alle schandalen en de gehavende positie van de accountant, is hier een schepje bovenop gedaan. Niet alleen de accountant die de cliënt controleert moet onafhankelijk zijn. Ook al zijn honderden collega-vennoten, die hij vermoedelijk niet eens allemaal van naam kent, mogen geen enkele financiële verbintenis hebben met diezelfde cliënt. En zie hier de nu ontstane situatie.

Deloitte acht zo een zware maatregel nodig om aan de buitenwereld te laten zien dat ze geen concessies doet aan onafhankelijkheid. Natuurlijk had Meeter, als topman, beter moeten weten. Anderzijds, Meeter is geofferd voor een fundamentele weeffout in het accountantsberoep. Zolang de accountant betaald wordt door degene die hij wordt geacht te controleren, zijn pleisters nodig om te buitenwereld er van te verzekeren dat de accountant onafhankelijk is. Het pleistertje is geplakt, maar de weeffout blijft. Helaas levert deze ‘zelfreinigende’ maatregel van Deloitte alleen maar slechte publiciteit op voor accountants. Een paar miljoen mensen snapt hier namelijk geen bal van.

Elvis has left the building. En het publiek blijft vertwijfeld achter.

Dit bericht is geplaatst in Accountancy. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *